تنها در بی چراغی شب ها مانده ام
  دست هایم  تهیست٬ در برگریز سرد لحظه هایم
همۀ ستاره هایم در جشن تاریکی تنهایی ام دعوت شده اند
در ظلمت شب روشنی ماهم نیست
             مشت من ساقۀ خشک وجودم را می فشارد 

لحظه هایم از طنین ریزش ستاره هایم می نوازد  
صدای نفس هایم با طرح تنهایی ام آمیخته است
قطره های ستاره در تاریکی درونم می درخشد
ماه من     
تو که از بیراهۀ لحظه ها، میان دو تاریکی، به من پیوستی
شبم را با وجودت مهتابی کن
همۀ تپش هایم از آن تو باد
ماه شب های تاریک من

میبینی برگریز سرد ستاره هایم را؟؟
دستم را به سراسر شب کشیده ام
آهنگ مه آلود تاریکیم نیایش تو را گم کرده است 
بی چراغی شب هایم
بستر خاکی غربت هایم
  در جست جوی توست
  در عصیانی پیکرم شعلۀ گمشده تو را میجویم
ماه من شبم را مهتابی کن...

مدتهاست هیبت این واژه های حجیم ما را گرفته !
سادگی را مرده ایم ...
رسم خوشایندی بود ، حیف !
پیشترها ، دستان نیایش بلندتر بود ، صداقت صداها ، رساتر
حالا برای هرچه خوبی و زیبایی ، ناچار ، می نویسیم " بود " !!
......
نمی دانم چند دست دیگر از سر نا امیدی ،
زانوی غصه به آغوش می فشرند !
چند آسمان ، غروب که می شود یاد این تکراری ترین غم ...
یاد " مرگ سادگی " می افتند !
حرف هایمان را جامه ی پر طمطراق پوشانده ایم که چه ؟!
این همه رنگ ... کی کدر شدیم ؟؟؟
......

با این همه باز ...
کورسویی ، بیدِ باغچه ی دل را می لرزاند !
امید را با کوک بزرگی به زندگی دوخته ام
شاید دوباره سحری با طلوع سادگی ها آغاز شد ...
با لبخند پیر خورشید !!

برای کشتن یک پرنده یک قیچی کافی ست لازم نیست آن را در قلبش فرو کنی
یا گلویش را با آن بشکافی ، پرهایش را بزن... خاطره پریدن با او کاری میکند
که خودش را به اعماق دره ها پرت کند..!

نمی دونم از کیه... گاهی انقدر به این پرنده حس نزدیکی پیدا میکنم که فکر میکنم خودمم.!!

حست به این پرنده چیه؟!

منم ميدونم که روزهاي آفتابي زيبا هستن و بهار فصله قشنگيه...
اما اگه روز هاي سرد و باروني و فصول خاکستري و يخ زده نباشن که ديگه اين زیباییها اينجور خودنمايي نميکنن!
شايد شكست هست که به موفقيت معنا ميده ; نا اميدي اگه نبود که ديگه اميد مفهومی نداشت!
اگه از من بپرسي ميگم هر بادي که از ريشه درت نياره ريشت رو محكم تر میکنه...اما اين وسط يه چيزي هست که بد جور ميتونه دل آدما رو بسوزونه...
مي دوني چه قدر سخته که روزها به انتظار بهار پشت شيشه نشسته باشي

 و یکدفعه "ناخونده" پاییزمهمون لحظه هات بشه؟

 خوشبختی: این واژه رویایی.

خوشبختی: شوق رفتن و امید رسیدن.

خوشبختی: سرآغاز این کلام.

میدونی... خوشبخت اونیکه به خوشبختی فکر نمی کنه...

سالهای سال پرنده خوشبختی سر شاخه زندگیت میشینه و زیبایی لحظه ها رو دو چندان میکنه
, تو هم سرمست از همه داشته هات..
. شاد... خوشبخت... مغرور...
اما بازی روزگارچه بالاو پاینی داره...
عادت می کنیم به داشته ها و حسرت اونچه روکه نداریم رومی خوریم,
اونچه روکه نمی شنا سیم و نمیدونیم...

میریم ... میریم که رها بشیم, خوشبخت بشیم, میریم و خیلی چیزها رو جا میذاریم ,
خیلی ها رو فراموش می کنیم .... باور نمی کنیم, عاشق نمی مونیم, دل می کنیم....

اما همین که پرنده خوشبختی از سر شاخه آرزوهامون پر بکشه,
تازه حس می کنیم که جای اون آواز زیبا, بدجوری توی لحظه هامون خالی مونده...

راستی پرنده کوچک خوشبختی در کجای این راه انتظار رسیدمون رو می کشه؟

....دوستت دارم

شب که میشود خدا چراغ ماه را روشن میکند تا من در

حضور چشمهای کنجکاو ستاره ها برای تو نامه بنویسم

کاغذم برگهای درختان است و مدادم شاخه ای ترد و تازه

شب که میشود خیال تو در اتاقم راه میرود و همه اشیا جان

میگیرند.پروانه های خشکیده بال زنان از دفترچه ام بیرون میایند، پرده ها از شیشه ها هم شفاف تر میشوند و من میتوانم

خودم را در همه اینه های ناشناس تماشا کنم

گاهی حتی یک کلمه هم ندارم که برایت شعر بگویم و گاهی

هزاران کلمه در دستان من است اما باز نمیدانم چه بسرایم که

شایسته تو باشد ... آنوقت به قناری ها حسودیم میشود که از من

شاعر ترند

کاش تخته سنگی بودم که خانه اش در اغوش دریاست یا

بنفشه ای که همیشه لب جوی را میبوسد ، کاش ستاره ای بودم در کنار مهتاب و یا خیابان ساکتی

که پیوسته خواب قدمهای تو را می بیند

کاش ترازویی برای اندازه گرفتن دلتنگی وجود

داشت ، کاش میتوانستی در رویاهایم بخوابی و در آرزوهایم

بیدار شوی... کاش بین لبهای من و نام عزیز تو هیچ فاصله

ای نبود....

من به دنبال کسی میگردم که دلش چون یاس است

چشمهایش به صفای گل سرخ
دستهایش پلی از احساس است

من به دنبال کسی میگردم که سرانجام نگاهش آبیست

خداوندا تقدیر دوستان را در سال آینده به گونه ای قرار بده که در پایان سال

از گذشته خود افسوس نخورند . . .