يادمان باشد اگر بر فراز دل مان پرواز نكنيم،وسعت مهرورزي را باور نخواهيم كرد و زماني كه گذشته را رها نمي كنيم،خود را به آغوش سرد تكرار مي سپاريم.اگر نگاه مهرباني نداشته باشيم،ناچار نهال تنهايي مان را با ريزش اشك هايمان آبياري كنيم و اين درد پنهاني را با آسيب هاي آشكاري كه به ديگران وارد مي كنيم ،توجيه كنيم.و هنگامي كه صادق نيستيم و هم چنان به افتخار باورهاي نادرست خود را تشويق مي كنيم،عرياني تنهايي خويش را با تن پوش غرور و تكبر به روح خويش تحميل مي كنيم.يادمان باشد استفاده از فرصت ها،دلي نترس و قلبي عاشق مي خواهد و نتيجه اين آزمون رشد و سرآغازي نو خواهد بود كه در جست و جوي آن فقط به مسير خود چشم دوختيم و نه به راه ديگران...باقي ماندن در دام رفتارهاي ناخوشايند را با گام هاي تندي كه از كنارت بي اعتنا و بي مهر مي گذرند،بشناس....اگر قلبت را نگشايي،اگر سكوت را به كلام مهرآميز،و سكون را به حركت در راه عشق ترجيح دهي،روهايت را در گذشته جا خواهي گذاشت و روا نيست كه آرزوهاي تو،با آه و افسوس دم ساز شوند.

در دستانم دو جعبه دارم که خدا به من داده است. او گفت: غصه هایت را درون جعبه سیاه بگذار و شادی هایت را درون جعبه طلایی.به حرف خدا گوش کردم.شادی ها و غصه هایم را درون جعبه ها گذاشتم. جعبه طلایی روز به روز سنگین تر می شد و جعبه سیاه روز به روز سبک تر.!!

از روی کنجکاوی جعبه سیاه را باز کردم تا علت را دریابم.دیدم که ته جعبه سوراخ است و غصه هایم از آن بیرون می ریزد.!سوراخ جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم:در شگفتم که غصه های من کجا هستند؟خدا با لبخندی دلنشین گفت:ای بنده من!همه آنها نزد من٬ اینجا هستند.

پرسیدم پروردگارا!چرا این جعبه ها را به من دادی؟چرا ته جعبه سیاه سوراخ بود ؟گفت:ای بنده من!جعبه طلایی را به تو دادم تا نعمت های خود را بشماری و جعبه سیاه را برای اینکه غم هایت را دور بریزی...!!

دارم در ذهنم-شلوغ ترين مكان دنيا!حتي شلوغ تر از نيويورك و تهران و...يك آرمان شهر خوش رنگ ترسيم مي كنم .همه چيزش شبيه شهر هاي خودمان است به جز آلودگي صوتي و محيطي اش،به جز آدم هاي چند هزار چهره اش و به جز دوستي هايي كه فقط نام شان دوستي است!دارم آرمان شهرم را ترسيم مي كنم ،جايي كه فقط وفقط متعلق به خودم است و اگر-...اگر دلم بخواهد افرادي را كه دوست دارم به آن راه مي دهم.دوستي هاي شهر ساخته ذهنم خيلي خيلي زيباست:من و چند تا ساكن تازه وارد به اين جا،فقط به منافع شخصي خودمان فكر نمي كنيم هزارتا دروغ رديف نمي كنيم تا حرف مان را به كرسي بنشانيم.در روي همديگر نمي خنديم و چاپلوسي هم نمي كنيم تا بعد راحت تر از آب خوردن پشت سر دوست چند دقيقه پيش مان حرف بزنيم.اجازه نمي دهيم كه لبخند بدرنگ تظاهر روي صورت مان جا خوش كند.نان و نمك دوستي براي مان مهم است،مهم تر از اين كه خودمان و دوستي مان را به باد فراموشي بسپاريم و هر چه دل مان خواست به يكديگر تهمت ببنديم.در دنياي من،هيچ آدم بزدلي وجود ندارد كه بخواهد از ترس روبه رو شدن با ديگران با در صحبت كند كه ديواري كه وجود ندارد،بشنود.به نظر من خدا به انسان ها جرات داده كه رو در روي هم صحبت كنند نه اين كه...چه چيز خوبي است شرافت نفس!چه چيز خوبي است!

بررسي كارشناسان آلماني نشان مي دهد كه متاسفانه مردان بيشتر از زنان دروغ مي گويند.!